Grenzen verleggen met Loïc Nottet

Rond deze tijd vorig jaar maakte Loïc Nottet bekend dat hij in april van 2017 in de AB zou spelen en ik twijfelde om tickets te kopen want geen van mijn vrienden zijn fan van Loïc en alleen gaan zag ik eerlijk gezegd niet zitten. In een mum van tijd waren de tickets uitverkocht en ik had uiteraard spijt: ik had Loïc tijdens mijn stage live horen zingen en wilde absoluut meer. Gelukkig kondigde Loïc niet veel later een concert aan in Vorst Nationaal en zonder er veel bij na te denken bestelde ik een ticket. Dat ik niemand had om mee te gaan, daar zou ik me later wel om bekommeren.

Loïc Nottet - Selfocracy Tour

Loïc Nottet – © Nikky Verhoeven

Rond diezelfde periode kwam ook het nummer Million Eyes uit, een nummer dat toen persoonlijk tot mij sprak: bij mensen waarbij ik me niet volledig op mijn gemak voel ben ik nogal stil, en ik heb soms de neiging om heel hard in mijn eigen wereld rond te dwalen. Blijkbaar komt dat bij anderen over als ‘raar’. Zoiets horen kwam als een klap nadat ik het gevoel had dat ik echt gegroeid was op persoonlijk vlak en binnen de seconde zat mijn zelfvertrouwen terug in een put. Maar Million Eyes voelde als een bericht naar de mensen die mij neerhaalden: “fuck you, ’t is oké om een beetje anders te zijn, en als je dat niet aanstaat is dat jouw probleem”.

En kijk, een jaar later ben ik op m’n eentje naar Vorst gereisd voor het langverwachte concert van Loïc Nottet. Met Selfocracy in de oren en een kleine knoop in mijn maag stapte ik de trein op richting Brussel. Eenmaal aangekomen bij Vorst Nationaal zag ik allemaal groepjes van minstens twee personen en ik voelde me even heel zielig, maar eens het concert begonnen was verdween dat gevoel als sneeuw voor de zon: ik stond mee te schreeuwen en te zingen tot mijn stem er pijn van deed terwijl Loïc het beste van zichzelf gaf op het podium; wat een stem heeft die jongen toch!

Hoewel hij het wel gemaakt heeft (Vorst Nationaal was twee dagen uitverkocht en ook in Frankrijk heeft hij een heleboel concerten gegeven), blijft hij met zijn beide voeten op de grond. Tijdens het applaus na het eerste nummer werd hij zelfs in verlegenheid gebracht door het enthousiasme van het publiek. Daarna ontpopte hij zich echter tot een ware comedian. Toegegeven, ik verstond niet veel van zijn Frans (sorry aan al mijn ex-leerkrachten Frans!) maar het weinige dat ik ervan verstond was hilarisch en tegelijk ook heel mooi. En dat terwijl Loïc in interviews meestal juist heel gereserveerd is!

Tijdens zijn nieuwe single Doctor wandelde Loïc door het publiek en passeerde hij vlak naast mij, een moment dat ik voor geen geld van de wereld had willen missen en dat me altijd zal bijblijven. En alleen naar een concert gaan is nu lang niet meer zo eng als ik vorig jaar nog dacht. Merci Loïc, voor alles ♥︎

Loïc Nottet - Selfocracy Tour

Loïc Nottet – © Nikky Verhoeven

Advertenties

Jaaa, eindelijk een vrouwelijke Doctor!

Vijf dagen geleden zat ik vol spanning te kijken hoe Roger Federer de Wimbledon enkelspel finale won. Niet omdat ik zo’n grote tennisfanaat ben, wel voor wat er daarna zou gebeuren. BBC had namelijk twee dagen dààrvoor aangekondigd dat ze na de mannenfinale in het enkelspel tennis de dertiende Doctor zouden aankondigen.

Voor wie niet helemaal mee is: de Doctor is het hoofdpersonage uit de Britse science-fictionserie Doctor Who, die al meer dan vijftig jaar uitgezonden wordt op BBC, weliswaar met een pauze van zestien jaar. De Doctor is een alien, afkomstig van de planeet Gallifrey. Hij kan reizen in de tijd met behulp van zijn tijdmachine,  de TARDIS, die vermomd is als een Britse politie-telefoonbox uit de jaren ’50. Wanneer de Doctor sterft, kan hij regenereren, wat zoveel wil zeggen als: hij verandert. Elke cel in zijn lichaam sterft en zijn hele DNA wordt herschreven. Dit handige trucje gebruikt men onder andere wanneer de acteur die de Doctor vertolkt ermee wil stoppen.

Eind januari dit jaar maakte Peter Capaldi, die momenteel de twaalfde Doctor speelt, bekend dat de Kerstspecial van 2017 zijn laatste Doctor Who-aflevering zou zijn. Daarmee moest men dus op zoek naar een nieuwe Doctor, en afgelopen zondag was het eindelijk zo ver om bekend te maken wie dat geworden was, namelijk Jodie Whittaker.

JODIE IS 13

Nu, voor diegenen die Doctor Who toch nog niet helemaal kennen zal dit allemaal niet zo spectaculair klinken, maar de tijdreizende alien wordt al meer dan vijftig jaar gespeeld door een blanke man, dus voor de Whovians, de grote Doctor Who fans, is dit best speciaal. De meeste fans vinden dit absoluut geweldig (waaronder ik), sommigen hebben hun twijfels een beetje (waar ik nog kan inkomen) maar enkelen zeggen dat ze nooit meer Doctor Who gaan kijken want ‘onrealistisch’, ‘politieke correctheid’, ‘feminisme’ (toch vreemd dat zo’n belangrijk woord nog steeds zo’n negatieve bijklank heeft).

In afgelopen seizoenen is al vaak genoeg gehint dat de Time Lords van Gallifrey geen ‘vast’ geslacht hebben, en wanneer ze regenereren dus met eender welk geslacht kunnen uitkomen. Mij lijkt het dan best onrealistisch dat dit al dertien keer een blanke man was. Een vrouwelijke regeneratie van de Doctor past perfect binnen het concept van Doctor Who, een programma dat gaat over verandering.

Er zijn trouwens minstens evenveel goede actrices als acteurs, dus ook in de realiteit is het perfect mogelijk een vrouw te casten in de rol. Waarom het dan nooit eerder gebeurd is en waarom er nu zo’n ophef rond is, verbaast me dan ook een beetje.

Het is goed dat Doctor Who eindelijk een ambassadrice heeft in plaats van een ambassadeur. Kleine meisjes hoeven zich nu niet meer verkleden als de compagnon, maar als het hoofdpersonage zelf. Eindelijk een vrouwelijk rolmodel! Er zijn al genoeg mannelijke rolmodellen op deze wereld, maar voor de meisjes was het nooit veel soeps. Dat daar de laatste jaren steeds meer verandering in aan het komen is kan ik alleen maar toejuichen en zeker nu ook mijn favoriete serie eraan meedoet.

Het is trouwens compleet belachelijk dat ‘politieke correctheid’ een punt is in deze discussie, want reeds in 1986 zei de maker van Doctor Who, Sydney Newman, al dat er een vrouwelijke Doctor zou moeten zijn. We moeten niet doen alsof vrouwen niet bestaan, want ongeveer de helft van de wereldbevolking is vrouwelijk en zoals ik eerder al zei; het past perfect binnen de verhaallijn van Doctor Who. Na 54 jaar mocht het er dus wel eens van komen.

Ach, laat de haters maar begaan. Voor elke ‘fan’ die afhaakt komen er vijf nieuwe bij. Het afscheid van Peter Capaldi (mijn Doctor) valt me ook minder zwaar, wetende dat zijn rol in goede handen is, en zoals hij het zelf wil; met een vrouw aan het roer.

Bekijk hier (nog eens) hoe Jodie Whittaker werd aangekondigd als de dertiende Doctor.

BewarenBewarenBewarenBewaren